| تبليغات | X |
 |
 |
|
| پراکنده نویسی |
|
حضرتِ مارکوزه می فرمایند : " ... هنر اکنون دو موقعیت متفاوت را بیان می کند: از یک سو توجیه وضع موجود، و وعده ای به سعادت موهوم، و از سوی دیگر راهگشایی به خردِ انتقادی و سالبه تا بتوان تمدنِ سرکوبگرِ موجود را ویران کرد "*
تیاتر دولتی و سینمایِ وابسته به سرمایه ی خصوصیِ تولیدکنندگانِ بزرگ ( که برایِ حیات ناگزیر از بده بستان با قدرتِ مستقر است) چطور می تواند به سویِ خواستِ دوم راه بگشاید؟ پاسخِ اول: زرشک پاسخ دوم: استثنا ها و اما بعد؟
در جایِ دیگر می فرمایند: " حسیّت به پراکسیس تبدیل خواهد شد، و زیبایی می تواند به شکلی از هستی، و از این رهگذر به شکلی از زندگی اجتماعی نیز تبدیل شود"* به واقع هنر در جوامع اقتدارگرا ( و حتا دموکراتیک) شکلی پذیرفته شده از زندگیِ اجتماعی را بازتولید می کند و از این رهگذر، تاریخی از رفتارها را می سازد که ازلی و ابدی می نُماید. یعنی همچنان زرشک.
* بابک احمدی/ حقیقت و زیبایی/ نشر مرکز/ ص 251 [Eros and Civilization و An Essay on Liberation] |
|
+ نوشته شده در
ساعت توسط علی کاظمی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
| پیوندهای روزانه |
|
شهروند امروز francais آرشیو اسناد و نشریات اپوزیسیون ایران VOA بی بی سی (فارسی) رادیو زمانه روز آنلاین گویا رادیو فردا آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 بهمن 1387 دی 1387 آبان 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 اسفند 1386 |
|
RSS
|
