به هر رو متنی که در ادامه می آید نوشته ایست پس از مدت ها و این بار در غربت.

نه

تو حرفم را نمی خوانی

این چیزیست به رنگ مادر و جغرافیا

من دلم تنگ است

چه می شود به زبان شما

ابجد از نگاهش ریخت

و اورادی غریب بر گرد مردمکانش منحنی شد

حدقه اش را می گویم

زن را

چتر بود و باران

آدم های خیس و مخمل

زمین بوی شقیقه می داد و نارنج

آن روز که زمزمه ای در گوش و دهان

و مردمان به الفبایی غریب سخن می گفتند

من از همیشه مایل تر بودم

اریب تر از ابرو                و از همیشه مایل تر

آن روز به بار رفته بودم          و هوا بارانی           و فقط همین بار

قرارمان چشم بود و چیزی در همین حدود

حالا من مانده ام  و  سوراخ های تنم                هفت تا

به حادثه کشید آن مشرق و شرجی و تنبور

بی ثانیه نازل شد غربت از

هواپیما

دستی تکاند بر اقصای قافیه و ابر

گفت بنویس باران و چترت را بعد از همین خط باز کن